Bijna wekelijks wordt er in de nieuwsbrief geschreven over het wel en wee op de tuin. En ik moet mij na de hagelbui van zojuist, inhouden om daar niet weer over te beginnen, maar deze keer werd mij gevraagd om over het werk op de verwerking te schrijven. Toen gaf ik aan dat ik dat zo gewoon vind. Ik vind het trouwens heerlijk om te doen: fijne collega’s, meestal een goede sfeer, mooie producten om mee te werken, heerlijk afwisselend van samenstelling, dan weer in teamverband, dan weer even alleen een uitzoek of sorteerklusjes, top! Je kan je daar echt heerlijk in uitleven, alsof je een soort bewegingskunst doet met lege kratjes. Maarrr, dat is toch heel gewoon? Wat moet ik daar dan over schrijven? ‘Nee joh, dat is dus helemaal niet gewoon! Dat maakt het werk bij Kievit juist heel bijzonder!’
Nou vooruit, laat ik het dan maar even proberen. In de ochtend komen er vaak producten binnen. Zowel op een pallet, gebracht door een transporteur, of met een eigen Kievit bus, die dan naar de tuin of een tuinbouwende collega is geweest. Je laadt daar je bus vaak aardig vol. Veel mensen denken dat je daar erg van slijt, maar het is juist heerlijk. Agri-fitness, groente-tai-chi. Stapels lekker hoog in je bus, erin, eruit, er een sport van maken om je bus snel te laden. 100 kratten groenten? Draaien we onze hand niet voor om! Mensen die het niet gewend zijn, doen er een halve dag over, maar wij zijn getraind, en sterker, we vinden het ook best lekker. Het roest uit de lichaamscellen, het bloed dat weer warm wordt. Dan met die sterke bus naar Kievit. Die voelt met 100 kratjes heel anders dan leeg. Hier is hij voor gemaakt! Je voelt dat je impact maakt, dat je echt iets verplaatst. Uitladen, vaak met z’n tweeën. Wederom een soort dansje. Je kan elkaar echt in de weg lopen of een fantastisch op elkaar ingespeeld team vormen. Waarschijnlijk denk je ook gelijk aan het Ajax van ’95, toen alles klopte. Dat kan soms ook met z’n tweeën en een bus uitladen. Goed ritme, één kratje als hij zwaar is, twee drie, met minder zware. Dan een pirouetje en hoppa, in één keer op een karretje, acht hoog.
Die kar naar weegplein één, daar staan vrolijke collega’s echt bergen groenten te portioneren, ‘Ah de losse sla, daar waren we net aan toe!’ Alles klopt vandaag, de onzichtbare draad waar het grote AC Milan ooit bekend om was, ik hoef jou dit soort dingen natuurlijk eigenlijk niet meer te vertellen…
Die porties vliegen je om de oren, ‘Wat, alweer bijna 253 middenporties klaar? Tel maar vast af en begin jij maar met de kleine, dan zet ik de porties in de koelcel!’. ‘Hou jij dat eindgewicht nog in de gaten? Gisteren hadden we opeens drie kilo over en dat gaat nu niet gebeuren!’ De kratten en karren zoeven je om de oren. Met een slakkengang krijg je geen vers pakket, dat zei grootvader vroeger ook al. En dan nog drie kratten product voor weegplein twee, de porties voor de bestellingen van de Digitale Boerenmarkt. ‘Is het in de aanbieding? 70 porties, loopt goed!’ ‘Ja mooi spul, dat willen ze wel, altijd mooi hoe die aanbiedingen aanslaan. Laat even weten hoe je uitkomt zo meteen!’
Dan gaat alles de koelcel in voor de pakkettenploeg en de winkelploeg die jouw bestellingen maakt. ‘Is het een beetje een makkelijk pakket gasten?’ ‘Ja prima hoor!’ Het is goed te doen en iedereen is lekker scherp vandaag. Goede sfeer ook de laatste tijd. Heel anders dan in de winkel, daar is het ook goed toeven, maar meer ingetogen, gefocust op precisie. ‘Jongens, weinig fouten de laatste tijd! De administratie valt het ook op, fijn dat jullie zo precies zijn.’ ‘Ja, het komt ook vandaag weer goed en straks krijgen we nog versterking geloof ik, als we de droogwaren gaan lopen.’ Dan komen de bezorgers alweer, volgende daarover meer!
