In je levenswandel heb je naast geluksmomenten, ook momenten van zorgen. Door ziekte, verval, mensen die sterven in je familie of omgeving. En elk jaar word je maar weer jarig, wat in het begin natuurlijk feest is, maar op gegeven moment begint het ook langzaam tot je door te dringen dat al die verjaardagen op een rij inmiddels wat tegen je beginnen te werken. Je knieen knarsen net wat harder als je op je verjaardag extra vroeg je bed uitspringt en ook die kadootjes zijn op gegeven moment net even iets minder spannend dan pakweg de eerste tien, vijftien verjaardagen die je je kan herinneren. Jawel, de jaren beginnen te knagen!
Wat doen we er tegen, tegen al het ouder worden, verval en zorgen in de wereld? Lekker laten, niets aan te doen. We doen iets anders, we steken zaadjes in de grond! Dat is de enige oplossing. Lammetjes kijken kan trouwens ook, of zometeen jonge koolmezen in de boom. Het geheim? De cyclus van het leven, telkens weer opnieuw een nieuwe start van al het leven op aarde. En wat voor potje we er soms ook van maken, de kevers blijven rondrennen en de vogels, opgejaagd door de ongeduldige kuikens in het nest, vliegen daar dan weer achteraan, ook aankomend voorjaar.
Van het werk met al dat leven, kan het werk met al die ontkiemende zaadjes ons als Kieviters natuurlijk het meest bekoren, anders waren we wel een meelwormenkwekerij begonnen. Een Kievitkuiken lust er wel een paar, lijkt mij. Normaal rent hij met z’n kuikenpootjes achter insecten zoals langpootmuggen aan, in het voorjaar. Voor ons is de losgemaakte aarde die zo weer maagdelijk ligt te wachten op de plantjes of de zaden die wij er aan toevertrouwen, het allermooiste. Moeilijk uit te leggen waarom. Het kiemen van zaden, het aanslaan van plantjes, is elk jaar opnieuw magie.
Dus ook de raapsteeltjes die ik zaai, elk seizoen opnieuw! Zodra ik die zie opkomen, dan moet Geke (van de recepten en meerrR) gelijk naar de kas komen, waar ze niet eerder uit weg mag voordat ze eerst overtuigend ‘Oh en Ah’ heeft geroepen. Anders dan de kadootjes op de volgende verjaardag weet dit mirakel van het opkomend groen mij nog steeds echt op te winden. Het vraagt beheersing dat ik, (met grote krachtinspanning), niet elke week raapstelen zaai. Waardoor jij als Kievitklant dus dan elke week aan een bordje raapstelenstamppot (of salade) zou moeten.
Dat zaadje, ook die van de raapsteel, kan jaren wachten, het is geduldig. Er zijn verhalen van eeuwenoude zaden. Jaren onveranderd, dan komt er vocht bij, de temperatuur is goed: de rust wordt omgezet in zwellen, scheuren, strekken! Naar boven, een stengel voor de zon en naar onder een wortel voor de aarde. Heb je het eventjes zwaar? Of zie je het niet meer zitten? Ga dan radijsjes zaaien, is mijn advies. Niet voor de radijzen, maar om het dappere leven dat zich zal ontvouwen en snuif dit op. Wij mogen een tijdje meekijken op aarde, maar deze vitaliteit overwint alles in een fantastische cyclus.
Dat die cyclus alles overleeft, wil niet zeggen dat we maar wat kunnen aanklooien op deze waanzinnig mooie planeet. We gebruiken in rap tempo voorraden en verbruiken veel brandstoffen, die de planeet opwarmen. Om de impact daarvan te verminderen, gebruiken wij bij Kievit HVO 100%-brandstof. Dat is een vervanger voor diesel en bestaat uit restvetten uit de voedingsindustrie. Dus als je buurman een ‘Mekkie’ pakt, (u weet wel, die grote M) dan draagt hij indirect bij aan een betere wereld, waar iedereen een Kievitpakket heeft! Enfin, we spreken er niet zo vaak over, maar we doen het wel. Net als tassen van gerecycled papier en op bescheiden schaal het hergebruik van tassen. Die HVO, we ontvingen een certificaat van de leverancier: 65.000 kg CO2 bespaart afgelopen jaar! En dan binden we ook nog het nodige CO2 op onze percelen in Katwijk en Lelystad, omdat ons organische stofgehalte door het niet-ploegen oploopt. Dus wij hebben behalve smakelijk en duurzaam groen ook nog bijgedragen aan een CO2 verstandig voedselplan. Samen met jou dus. Zonder jou als klant, kweekten wij meelwormen voor weggelopen kievitkuikens.
