Mei en juni zijn voor ons het hoogseizoen. In de pakketten zitten steeds meer eigen groenten en ook de ‘onkruidjes’ zien hun kans schoon en groeien lekker door. Water is altijd teveel of te weinig en of wij dat weer even willen fixen en bakken vol kermende plantjes die mekkeren dat ze de grond in willen. Eigenlijk hebben we dus geen leven, als ik er even kritisch over nadenk.
Elk jaar is anders, we gaan op de tuin volledig op in de zorg voor onze plantjes. Uiteindelijk heb je als plantjesherder een groot hart en begrip voor de zorgen van elke plant. Plantjes laten eigenlijk alleen maar zien hoe het is. Je denkt dat ze het goed hebben, maar nee hoor, de Chinese kooltjes hebben weer commentaar. En dan zal de spitskool ook wel commentaar hebben? Oh, die heeft het gelukkig wel naar zijn zin, maar dat mag je dan weer niet tegen die overgevoelige Chinese kool zeggen. En zo loop je als plantjesherder dagelijks over het veld.
Na een lange periode van veel wind, lagere temperaturen en uitermate droog weer, hebben we in de afgelopen periode eindelijk wat rust van water uit de lucht mogen ervaren. Niets is zo fijn als een zacht zomerbuitje, dus de sfeer was uitstekend tijdens de oogst van maandag. Regenpak aan en oogsten maar. We oogsten meerdere dagen. Dat geeft een mooie versheid in het pakket en ook niet onbelangrijk, zo krijgen we het überhaupt gedaan. Want de oogst brengt de grootste arbeidspiek van het seizoen mee. Op heel veel bedrijven is dat het moment van de komst van grote hordes arbeidsmigranten. Daar hebben wij nooit gebruik van gemaakt. Dat zijn geplaveide paden voor grotere bedrijven die er meerdere tegelijk over laten komen. Of onze oogstploeg groot genoeg is, is elk jaar weer een puzzel en een zorg. Rechterhandjes worden steeds zeldzamer in een wereld waar mensen zittend werk doen in plaats van boomhutten maken, fietsen uit elkaar halen en -ook niet onbelangrijk- tegen de wind in fietsen (bij voorkeur over de Afsluitdijk) zonder accu, alles voor de broodnodige weerbaarheid.
Laten we wel wezen, als de snelheid van de plantjes hoog is, dan is ook het oogsttempo hoog. Nu is het nog redelijk koel, maar zeker ook als het straks warm en droog is, dan is het niet even lekker op je gemak bladgewasjes snijden en laat de kratten maar lekker even op het veld in de zon staan, we gaan eerst even lekker een uurtje koffie drinken. Nee, het zwaartepunt ligt dan net even wat meer op snelheid en logistiek die zo scherp is als de angel van een Aziatische hoornaar. Dit is het moment dat we met snelle, scherpe mesjes dienstbaar zijn aan jouw voedsel.
Behalve dat je moet oppassen voor scherpe mesjes, moet je ook in contact staan met je lichaam. De belasting is echt hoger dan bij de meeste baantjes en als het koud en nat is, of als je moe bent, dan kan er wel eens een pijntje ontstaan. Niet alleen terplekke, maar ook bijvoorbeeld de volgende dag. Een pees die opspeelt, een scharnier dat begint te kraken. Soms kan je dan bepaalde werkzaamheden beter even niet doen, of je aanpak veranderen. Vaak genees je het beste als je met verstand blijft bewegen. Korte rust bij de vurige fase en dan met verstand kijken naar de motoriek van je lichaam. In een slim hardloopboek, ‘Chi-running’, staat iets leerzaams over je lijf leren belasten. Je hart en je longen moeten namelijk een jaar wennen aan hardlopen. Je gewrichten en je motorische apparaat zijn daar twee jaar mee zoet. Dus mocht je opeens op latere leeftijd, mogelijk zelfs op jonge leeftijd, een vak of hobby willen beginnen met wat meer fysieke belasting, zet dit dan op een tegeltje. Ook je lijf moet je namelijk leren gebruiken en het is net als een fiets die twaalf jaar heeft staan roesten in de schuur, die heb je ook niet in een uurtje soepel. Als ik de wat oudere tuinders om mij heen zie, dan zie ik aan hun lijf dat de fiets echt gemaakt is om te fietsen, niet om stil te staan in de schuur. Use it or loose it, hoorde ik een hardwerkende collega zeggen, en zo is het!
