Een nicht van mij, die heeft een zwager en die was een bekend culinair recensent. En elke keer als hij hen op een bezoek trakteerde en -warempel- ook nog bleef eten, stond die arme nicht van mij stijf van de zenuwen. Immers, hoe staan zijn wenkbrauwen na het nemen van een hap? Geen doen natuurlijk. Dat gevoel kan je natuurlijk ook van onze nieuwsbrief krijgen, als daar wordt gepocht met de wintergroenten en dat die sterrenchefs daar wel raad mee weten. Ondertussen heb je straks ook nog Sint Maarten gemist en heb je de kans verspeeld de koolraap op een Houdini-achtige wijze af te voeren. Gelukkig kan je op Kievit rekenen, wij komen in deze nieuwsbrief met een escape die recht over het gasfornuis loopt. Geen stiekeme lantaarntjes (in het donker), maar recht door het midden, dé culinaire truc die jou als voorman/-vrouw van de pot van vandaag, overal doorheen helpt! Het geheim is kaassaus.
Kaassaus! Jawel! Ook wij hebben kinderen grootgebracht. Wat heet, twee zijn er mij al voorbij gestreefd in lengte. De kaassaus heeft ons vaak gered, met de spruitjes bijvoorbeeld. De oudste was daar niet gek van, dus daarvoor maakte ik de saus zo dik, dat er aan alle kanten van de spruit een centimeter saus bleef plakken. ‘En dochterlief, wat vind je van het eten?’ ‘Ja erg lekker, alleen dat groene stukje in de saus vond ik iets minder’. Je kan je natuurlijk uit het veld laten slaan, maar ik bekeek het van de andere kant, want één voor één gleden de spruitjes in het kinderkeeltje waardoor het voedingscentrum weer tevreden kon zijn. Kaassaus komt bij ons niet uit een pakje. Met een stukje kaas in plakjes schaven, een beetje bloem, boter, wat melk en een klein beetje handigheid (of een recept van ons) heb je het zo voor elkaar. Kaassaus laat de maaltijd met kinderen dus net iets soepeler lopen. Tja en dan denk je, is er misschien zo’n soort saus voor mijn werk? Of voor mijn relatie? Ik heb daar uiteraard wel ideeën over, maar ik hecht er aan me te beperken tot de groenten.
Groenlof ligt je misschien ook nog wat aan te staren in de groentelade. Het goede nieuws van groenlof is, het is een bladgroente met buitengewoon veel geduld. Je kan die zo een week bewaren in de groentelade. Dus koolraap en groenlof vergeven je besluitenloosheid en uitstelgedrag, waar een werkgever of partner mogelijk minder geduld en begrip tonen. Ook voor die groenlof kun je natuurlijk de truc van de kaassaus toepassen. Het donkerste buitenblad is wat bitter, dat misschien naar het konijn. De lichtere bladeren in echt fijne reepjes snijden en dan kun je alle kanten op. Stoven en dan met de successaus serveren, of door een stamppot. Of fijngesneden even laten staan in een frisse dressing. Stukjes tomaat erdoorheen en ook dan heb je een makkelijke en erg lekkere salade. Dus: laat de spruitjes niet liggen! Maak saus!
Dat snijden is trouwens sowieso iets wat aandacht verdient. Soms eet je bij iemand die dat goddelijke inzicht, deze sluiproute naar je eerste ster, nog niet heeft. Dan krijg je groenten in brokken waar zelfs een koe van terugschrikt, terwijl je met iets meer zorg er mooie fijne stukjes van maakt. Haastige brokken leveren je mogelijk een minuutje tijdwinst op, maar het eten wordt er niet beter van. Het allerhoogste is natuurlijk een dagelijks zen-ritueel, waarin de groenten met zorg en innerlijke rust worden kleingemaakt. Wacht even met de aanschaf van een duur koksmes. Een ware chef toont eerst de beleving, voordat er weer een dure aanschaf wordt gedaan in de kookwinkel. Wijzelf oogsten met mesjes van 4.95 (Victorinox) die we ook graag in de keuken gebruiken, alhoewel Geke zweert bij haar grote koksmes. Die mesjes zijn trouwens wel zo vlijmscherp dat wij nooit oogsten zonder pleisters in de buurt.
De velden zijn nu bijna zo goed als leeg op de tuin! Opruimen, verder groenbemesters inzaaien als bodembedekking en vooral, het tempo verder verlagen. Veel collega tuinders die ik ken gaan in een soort winterrust. Natuurlijk gaat Kievit door met al die lekkere wintergroenten in het pakket, maar de fijne tuinbouw, zoals wij die uitvoeren, gaat nu in ruststand. Toch is er van luiheid geen sprake. We gaan gewoon lekker door en er is veel denk- en analysewerk. Welke teelten gingen goed en wat ging er minder goed? Wat kunnen we eraan verbeteren? Daar zijn we de komende tijd nog wel even mee bezig. De werkspieren mogen even rusten en het vroege opstaan is geen must meer. Alleen nu is de grote vraag, hoe krijg je dat vroege opstaan uit je systeem? Als iemand nog een goede marmottentip heeft, dan is deze natuurlijk altijd welkom! Onze tip, ga vooral naar buiten. We hebben licht en beweging nodig, vooral nu.
