Daar kon je natuurlijk op wachten, valt er in de hele zomer bijna niets en dan krijg je het alsnog met terugwerkende kracht in de herfst, als natte mosterd na de droge maaltijd. Het mooie is dat we het zo droog hebben gehad dat het na inmiddels heel wat buitjes nog steeds fijn is als je natregent op het veld! Zo zou je met alles moeten afrekenen waar je een hekel aan hebt, exposuretherapie. Het oogsten in de regen is gewoon veel leuker geworden, nabluswerk. Overigens is het soms wel een modderbad. Ook daarover meld ik nieuwe inzichten! Toen we in de buurt tijdens een zondagse wandeling tegen een heuse ‘mud-race’ aanliepen, zagen wij mensen die in het normale leven alles wat met modder te maken heeft proberen te mijden, nu grif geld betalen om met z’n allen door de drek te mogen rennen. Dus… moeten wij ons gewone werk tijdens de regen niet gewoon een ‘rural mud experience’ noemen? Zodat er een wachtlijst ontstaat van mensen die een flink bedrag neer willen tellen om te mogen helpen in de regen? Als het trouwens echt hard gaat regenen, dan gaan we van mud-experience naar een ‘Baywatch’ setting. ‘Pamela, look, daar staat sla te verdrinken!’ ‘Komt goed David, I am going!’ Dit gaat echt puike Kievitfilmpjes opleveren..
Donk-E maakt het verschil!
Van waterbeheerder Holland-Rijnland hebben we een tijdje geleden investeringsondersteuning ontvangen voor onze Donk-E, dat is de naam van onze rode werktuigdrager. Dit is techniek die vroeger vooral voor grote akkerbouwbedrijven beschikbaar was, vertaald voor kleine tuinderijen als de onze. Het is altijd spannend, zo’n investering. Niet alle investeringen pakken even goed uit, maar deze maakt wel het verschil. Onze filmvriend Michel (Porro) maakte er weer een alleraardigst filmpje van (klik voor de link). Weliswaar (nog) zonder Pamela Anderson, maar de kleur komt al aardig in de buurt van haar badpak, dus mogelijk worden de kijkcijfers top. Die Donk-E weegt veel minder dan een gewone trekker en maakt het op elegante wijze mogelijk om de teelt op bedden verder te stroomlijnen. We kunnen er mee schoffelen, plantbedden prepareren, karren mee trekken en we gaan nu ook flink knutselen om wat andere ideeën verder uit te werken. Het werk is nu iets minder zwaar en het seizoen is zo beter vol te houden, heel fijn dus!
Met subsidie dus, voor deze elektrische machine, in de hoop dat de tuinders dan stoppen met het gebruik van herbiciden. Het is natuurlijk een beetje droevig dat wij zoveel geld hebben ontvangen en vervolgens ons herbicidengebruik niet hebben verminderd, want wat je niet gebruikt kan je ook niet verminderen! Toch fijn dat wij als braafste herbicidejongetje uit de klas ook een koekje mogen, omdat we braaf waren. Mocht je overigens nog op een feestje zitten waar ome Arie luidkeels verkondigt dat het doodspuiten van onkruid volkomen onschuldig is, de drinkwaterbedrijven denken daar heel anders over. Die vrezen het moment dat ze de restanten niet meer uit ons drinkwater kunnen halen en zij denken daarin bijzonder pragmatisch. Overigens ben jij een klant van Kievit en ben jij onschuldig in deze. Door onze samenwerking dus geen rare, extreem actieve gifstoffen in het milieu en drinkwater!
Toets één voor een groentepakket, toets twee voor romige toetjes
En dan was er ook nog opmerkelijk nieuws op de bankafschriften, daar werd opeens bij een aantal klanten in plaats van ‘Kievit’ ook ‘Friesland Campina’ als bedrijfsnaam genoemd! Wij weten van niets. We hebben al heel wat vreemde zaken meegemaakt in 30 jaar Kievit, ook bij diverse banken, maar deze verdient zeker ook een plekje in het Kievitmuseum. Nee, we zijn niet overgenomen door deze zuivelreus. En nee, en wij hebben ook FrieslandCampina niet overgenomen, voor ons is dat allesbehalve een aansprekend merk. De bank mag het gaan uitleggen, we wachten nog op een verklaring, maar ondertussen dus geen paniek, de incasso is gewoon van je eigenste Kievit.
Heuse prinses op de tuin
Het bezoek van heel veel dieren, groot en klein, is één van de grote voordelen die je hebt als bio-tuinder. We zorgen voor bomen, struiken, ruige zones waar heel veel vogels, insecten en zoogdieren zich thuis voelen. In Katwijk hebben we een konijn dat een klein aandeel van de oogst opeist. Ijsvogels langs het water, een luie schildpad bij de oever en heel veel zangvogeltjes in het riet. In Lelystad is het een safaripark met reeën, heel veel soorten roofvogels, tot de zeearend aan toe, wezels en zelfs de sporen van een otter in de sneeuw van afgelopen winter. Ook vlinders zijn er talrijk. Eén vlindergroep doet mij altijd opveren: de vakantievlinder Koninginnepage. De afgelopen decennia ook in het midden van ons land waar te nemen. Sommigen denken dat je bij een goed gelukte foto engelengeduld hebt gehad, in werkelijkheid spring je als een sprinkhaan en beweeg je als een slangenmens om zo’n bewegelijk insect vol voor de lens te krijgen. Heel wat makkelijker had ik het bij het mollige prinsesje, de rups van de koninginnenpage. ‘Mollig’ mag waarschijnlijk niet meer, dat heet nu vast rupsenbodyshaming, hopelijk krijgen we geen boze post..
