Deze week konden we ons geluk weer niet op. Er komt zoveel moois van het veld momenteel! Mooie producten, prachtig weer en de plantjes kijken je tevreden aan. En er was nog iets wat veel voldoening gaf. Iets waar je niet zo gauw bij stil staat als je kiest voor de biologische tuinbouwschool, iets wat je niet leert in de boekjes, wel op het veld. Namelijk het aangename geluid van het lossnijden van de bleekselderij! Het halve ambacht bestaat uit vingervlugheid. Als iemand staat te haspelen met een afwaskwast en het doen van een afwasje, dan is deze persoon waarschijnlijk ook niet veel waard op de tuinbouw. Rappe vingers, scherpe mesjes en thuiskomen met alle topjes, dat is het geheim van de smid, ehm tuinder! Dus snijden, kisten vullen, de groenten snel afspuiten en door! Met het geluid van een afknappende bleekselderij, je mag het best weten, daar zat ik zonder dat ik er erg in had gelukshormonen op aan te maken. Mijn zeer bij-de-tijdzijnde en bijdehante dochters kunnen me er alles over vertellen; ja dat is erg ‘satisfying’ en het heeft zelfs een naam! Klein geluk op het veld blijkt een enorme aandachtsveld op het internet, iedereen is op zoek naar ‘satisfaction’ op z’n schermpje! Dan zijn wij nog best goed bezig toch?
De bezorgkosten gaan omhoog met 50 cent per week 40. Wij vinden het niet leuk, want we willen graag de prijs zo laag mogelijk houden. Echter een man uit een ver land met mogelijk wat problemen van mentale aard, heeft het in zijn bol gekregen en is een oorlog begonnen in een ander, eveneens ver land. Hierdoor zijn de prijzen van brandstof flink omhoog gegaan en de kosten van transport waren de afgelopen jaren stiekem al flink gestegen. Wij zijn er trots op dat we een duurzame brandstof gebruiken, 100% HVO, gerecyclede vetten uit de voedingsindustrie. Vele malen duurzamer dan diesel. Het is iets duurder, maar wij staan hiervoor. En we zijn er in bedrijfsvoering ook nog zuinig mee, omdat we alleen maar klanten in de buurt bedienen. Toch is de kostenstijging voor ons best groot, vandaar ook een prijsstijging waar we niet aan ontkomen. Met een verhoging van de bijdrage van 50 cent, kunnen we voorlopig weer even door. En zo kunnen we blijven werken aan verbindende landbouw op duurzame wijze. Zoals gezegd: we willen de prijsverhoging van 50 cent graag laten ingaan in week 40.
Na de gedeputeerde voor landbouw van Zuid Holland, ontvingen we afgelopen week twee wethouders van de gemeente Katwijk op de tuin. Ook dat was een inspirerend gesprek. De wereld is gepolariseerder dan ooit en bestuur en praktijk staan vaak op gespannen voet met elkaar. Daarom is het best aardig om een pro-actief gesprek te kunnen voeren met aantal bestuurders met een hele verschillende politieke komaf. Hoe voorkomen we dat we langs elkaar heenwerken, hoe kunnen we nog meer maatschappelijke impact maken voor de groeikernen om ons heen? Waar kunnen landbouw en natuur elkaar versterken? De trend wordt steeds meer om deze uit elkaar te trekken. Dat is logisch als je kunstmest gebruikt en je van chemische bestrijdingsmiddelen bedient, maar een mooi gevarieerd biologische bedrijf, met aandacht voor natuurlijk groen, kan juist een enorme versterking zijn voor een natuurgebied! Vanaf de vroege middeleeuwen is het aantal soorten planten en dieren enorm toegenomen door de landbouw. Na de schaalvergroting, het kunstmestgebruik, de intensieve veehouderij en de toename van het bestrijdingsmiddelengebruik, is het scherp gedaald. Op een veld van 10 hectare monocultuur valt er voor dieren weinig te beleven. Op onze tuinen met veel variatie, zijn we de hele dag omringd met leven.
Dat heeft natuurlijk ook impact op mensen. Alles wordt volgebouwd, terwijl je ziel tot rust komt in het groen. Dat groen kan een bos zijn, een park, maar ook een kleinschalig tuinbouwbedrijf, wat ook nog goed kan blijken te zijn voor de regionale voedselzekerheid. Wat ons betreft dus terug naar de menselijke en dus ook de dierlijke schaal in de landbouw. Graag wel met behoud van effectiviteit. Wij moeten ons bedruipen met de markteconomie, we ontvangen geen subsidie, alle krachten zijn betaalde arbeid. Gelijktijdig hebben we ook nog het ideaal van betaalbaar biologisch voedsel en dat mensen die bij ons werken uit de regio komen. Sociale cohesie in plaats van ontwrichtend gesleep van arbeiders die ver van hun huis hun geld proberen te verdienen.
Een hoop missiewerk dus. In gesprekken met het bestuur komen we erachter dat dit erg wordt gewaardeerd en dat we als bedrijf ook vormkracht en ideeën leveren voor een betere inrichting van de omgeving en wat kunnen bijdragen aan de ontwikkeling van jonge mensen uit de regio. Als is het maar de bewustwording in de nieuwsbrief en even gluren over het hek. Of een gastles geven op de nabije scholen of als voorbeeld voor al die andere bedrijfjes in Nederland die zoeken naar bestaansrecht. Nu hopen dat de bestuurlijke waardering ook resulteert in bestuurlijke draagkracht voor een mooie toekomst!
