Intens!

Intens dus. In November viel Jongerius om, de grote bio-plantenkweker. Nu in Juli merk je nog steeds dat je het seizoen net even anders moet inrichten, omdat we een ander bio-opkweekbedrijf hebben. Overigens is de nieuwe, Koster uit België, gewoon erg goed bezig, dus dankbaarheid overheerst. Of dit op lange termijn een goede oplossing zal zijn, moet nog blijken. In het seizoen bleek hoe groot de afstemming moet zijn met je plantenkweker. Routine in bestellen, rassenkeuzes, levertijden en al die kleine andere dingen die er bij komen kijken om uiteindelijk, als alles klopt, mooie bio groenten te kunnen kweken. Die afstemming is onderdeel van de grote vers-logistiek, een vak dat regelmatig wordt onderschat.

Vanaf de winter hebben wij privé veel zorgen gehad. Meerdere acute ziekenhuisopnames van dochter en kleindochter, het overlijden van goede vriendin Bea, waarover ik redelijk openhartig heb geschreven om het leven te vieren in de dagen die soms achteloos aan je voorbijgaan. Deze gebeurtenissen volgde elkaar zo snel op in de maanden februari tot en met juni dat het echt lastig werd om nog de juiste aandacht te mobiliseren voor de alledaagse kleine dingen die zich aandienen. Als eigenaar van een middelgroot bedrijf lijkt het soms alsof je ouder bent van een gezin van 12 kinderen. Als je niet uitkijkt, dan sta je hele dag. En na intense zaken, die met leven en dood te maken hebben, heb je soms ook even tijd nodig om daar even een onderbreking in te maken. Dat heet vakantie en die lijkt er nu aan te komen, dus dat vieren wij nu, want er zijn heel wat plekken op aarde waar de zorgen een veelvoud zijn van wat wij ervaren en waar de kans op een vakantie nihil is. Dus nog even hardop, wat heerlijk dat wij op vakantie kunnen en mogen!

Tijdens alle intensiteit in ons privéleven, werd ook het weer trending topic. Droogte, aanhoudende droge koude, felle hittepieken. Sommige groenten op het veld waar we net niet snel genoeg maatregelen voor hadden genomen, zagen er uit als de exemplaren op schrale zuid Europese akkertjes. Je denkt je bent weerbaar, je bent voorbereid, maar met enige bescheidenheid moeten we toegeven dat we alweer moeten nadenken over de volgende investeringen. Het weer was, om het thema van de eerste helft van 2026 te herhalen, tamelijk intens dus. De routines zijn overigens alweer aangepast. We ontwikkelen ons verder op het gebied van weerbare tuinbouw. In Katwijk is er goed water voorhanden, in Lelystad ontwikkelen we ons verder in een op watergebied, superzuinige landbouw. Met verdere aanpassingen zien de nieuwe planten er vrolijk uit, ondanks dat het wederom heel erg droog is. Onze naam blijft dus tuinderij Kievit en niet de Dorstige Leguaan.

Dus ook daar kijken we terug op een zekere intensiteit die ook weer geleid heeft tot nieuwe weerbaarheid.  De tuin wordt even verzorgd door anderen, wij kunnen er even tussenuit. De plantjes doen het nu goed,, maar onze lijven snacken ook naar water. Dus zoals een uitgedroogde wortel opknapt in een bak koud water, gaan wij straks dobberen, met alle opgelapte dochters en kleindochters, in onze favoriete Franse rivier. In de avond gaan wij Franse friet eten. Nee, niet de Amerikaanse slappe interpretatie hiervan, maar bij een uitbater die al dertig (?) jaar qua uiterlijk een kopie probeert te zijn van zanger Elvis. Misschien een persoonlijke vergelding, als jullie slappe kopieën proberen te maken van onze friet, dan doe ik dat met jullie zanger. Geen idee hoe het werkt bij deze uitbater.

Dat frietje, daar ga je niet over mailen, omdat dit een slecht voorbeeld is voor al die brave kinderen die geacht worden onze groente te eten. ‘Ja en zelf eten ze friet, kijk maar naar nieuwsbrief 30!’, ik ben daar heel beslist over. Wij hebben een knaagoverschot van heb ik jou daar. Dus bij ons op vakantie zal er een frietje gegeten worden. Mogelijk wel twee keer zelfs. Maar het liefst eten we gewoon ook de lokale groenten en lekkernijen. We gaan ons ook helemaal te buiten op de boerenmarktjes. Overal in de heuvels vind je kleine bedrijfjes van mensen die daar ploeteren, vaak onder arme omstandigheden. Eens per week komen ze met een gammele bestelauto met brakke remmen de heuvel afgestuiterd met een ratjetoe aan oogsten. Coeur de Boeuf tomaten, boontjes, uien, af en toe een mooie ‘salat’. De variatie is eigenlijk heel klein, maar niemand maalt erom, want het is vaak wel gewoon heel erg goed, hoewel je ook wel de regeneratieve hippies zonder noemenswaardige landbouwbekwaamheid eruit haalt.

De geitenkaasjes, de bijzondere honing, de verwerkte kastanjes, de bijzondere wijntjes, de blije verhalen. Mijn Franse uitspraak is redelijk, mijn woordenschat gering, maar meestal is het wel gezellig om met een handjevol woorden, wat gebarentaal en Engels van het type ‘Alloh Alloh’ te spreken over hun paniers, de chaleur en  hun produits. Op de vide greniers, waar we graag struinen tussen de te op te ruimen zolderspullen, is het ook vaak gezellig. Dochter Rosa ziet er super schattig uit en die krijgt vaak gratis iets mee, zonder uitzondering (zou dat nu nog zo zijn??). Geke scoort mooie borden en kleedjes voor haar foto’s voor de recepten op de website.

Terwijl we flinke zorgen hadden over de gezondheid van ons kroost, waren er ook hele mooie hoogtepunten. Met de erkenning met de Ekoland innovatieprijs, werd Kievit ook volop zichtbaar in  de sector en de collega’s. Daarop volgden mooie artikelen over Kievit in De Optimist, Ekoland, het Biojournaal en vakblad de Primeur. Met de geldprijs die we wonnen, konden we met het hele bedrijf een leuk bedrijfsuitje houden inclusief eten. Laten we eerlijk zijn, die aandacht, de erkenning, zo’n uitje met de hele ploeg: intens mooi!

Wat ook best intens was/is: we werken professioneler dan ooit aan de hele operatie binnen Kievit. Met de komst van Inge (uit het zelfde gunstige geboortejaar als schrijver dezes), maken we een mooie inhaalslag ten aanzien van oude ideeën die zijn blijven liggen. En werken we aan het volgende niveau van samenwerken binnen en rondom ons mooie bedrijf. Het is altijd goed om verder te ontwikkelen, de wereld om je heen doet dat immers ook. We werken aan kwaliteit, aan mogelijkheden, aan relaties, maar ook aan de uitdagingen waar het moderne bedrijf aan blootgesteld wordt. Onze bedrijfskennis is erg autodidact, praktisch van aard en een soort van streetwise. We zijn een soort Kaapverdië, wat aantoont, dat je met inzet en passie heel ver kan komen. Het voelt alsof we nu ook een goede trainer gevonden hebben.

Het logistieke team van Kievit is in de afgelopen periode gehuld in bedrijfskleding. De website maakt hele mooie stappen en ook is zometeen het wagenpark aan de beurt. Ook ‘hoe’ we werken wordt steeds meer een collectieve keuze, zodat we de slimheid in het team ook ten volle kunnen benutten. Een tekort aan collega’s wat we ervoeren in de drukke maanden mei en juni, heeft zich inmiddels redelijk opgelost. Het is mooi om te zien hoe ook nieuwe collega’s zich snel thuisvoelen binnen de club. En hoe het team zich organisch ontfermt over het werk en de uitdagingen die er liggen.

Ook tijdens de hitte heeft het team zich goed gehouden. Als versbedrijf moet je door, wat de omstandigheden ook zijn. En dat vraagt een instelling die je niet overal meer ziet, maar waar de samenleving wel van zou opknappen als dat weer wat gewoner zou worden. We zijn in ieder geval trots op ons huidige team! Op de toewijding, de inzet, het meedenken en de bereidheid om ongemak te relativeren, de bereidheid om pijntjes te accepteren en continuïteit te brengen. De bereidheid om in te vallen als er een collega ziek is. De meesten zijn nu trouwens ook erg blij dat er nu vakantie aankomt! Dus nog een keertje, dank je wel voor de trouwe afname in het afgelopen half jaar en dank je wel voor het feit dat wij deze rustige weken mogen benutten voor een vakantie!

                                                            -Kievit is op vakantie in week 31, 32 en 33-

foto: Michel Porro